تربیت فرزند

صفات توهین آمیز ، همچون تیرهای سمی ، بایستی فقط برعلیه دشمنان به کار گرفته شوند، نه برعلیه بچه های کوچک! وقتی یکی می گوید :

《این چه صندلی زشتی است.》 اتفاقی برای آن صندلی نمی افتد.نه اهانتی به صندلی می شود و نه مایه ی شرمساری آن فراهم می آید.صندلی در همان حال خودش باقی می ماند گویی که آن صفت زشت به کار رفته درباره اش تاثیری به حال او ندارد.

در بیشتر خانه ها توفان هایی که بین والدین و کودکان صورت می گیرد توالی قابل پیش بینی و منظمی دارند. وقتی کودک کاری را اشتباه انجام می دهد و والدین واکنشی تند و توهین آمیز میکنند کودک نیز عکس العمل بدتری از خود نشان می دهد و همین طور مشاجره ی بینشان ادمه می یابد. به مثال زیر توجه کنید :

کودکان می توانند از اتفاقات ناگوار اما ناچیزی که روی می دهد،ارزشهای اصلی یاد بگیرند.

تمجید نباید در مورد خصوصیات و صفات شخصیتی کودک صورت گیرد بلکه ما باید از تلاشها و کارهای موفقیت آمیز کودک تمجید کنیم تا در نیجه از آنها نتیجه گیری مثبت درباره ی خودش بکند.

وظیفه ی یک آینه ی عاطفی این است که احسسات را همانگونه که هستتند منعکس سازند بدون اینکه تحریف کند و از حالت اصلی شان خارج شود:

کودکان درآن واحد هم از والدین متنفرند و هم آنها را دوست دارند.کودکان نسبت به پدرو مادر ، معلم ها و همه ی افرادی که در زمینه ای صاحب اختیار آنها هستند، دو گونه احساس دارند.والدین نمی توانند احساس دمدمی مزاجی کودکشان را به آسانی بپذیرند.

گفتگوهایی که والدین با کودکان دارند اغلب باعث یاُس ونومیدی والدین میشوند ،زیرا هیچ نتیجه ای از این صحبتها حاصل نمیشود،

بیشتر روان شناسان را باور بر این است که داشتن عزت نفس و محبوب بودن از عوامل بس مهم دلشادی و سازگاری در بچه ها شمرده می شود. کودک در مراحل نخست زندگانی، پیش از اینکه مفاهیم واژه ها و ترغیب و تنبیه را در یابد، شکل دهی رهیافتها در مورد ارزش خویش را آغاز می کند. او، به طور ذاتی، رفتار و کردارهای پدر و مادرش را ثبت و ضبط می کند. نکته ای که شایان اهمیت بسزایی می باشد، این است که والدین، رفتارها و مطالبی را که کودکشان ثبت و ضبط می کنند، مهم شمارند.آنچه در پی می آید، اساس و شالوده اعتماد به نفس در کودکان را در سالهای اولیه زندگی تشریح و توصیه می کند :