مقالات

تحقيقات در موسسه پزشكي كودكان در امريكا (اي اي پي) نشان ميدهد كه تماشاي تلويزيون در كودكي خطر ابتلاي كودكان را به بيش فعالي و عدم توجه و تمركز در سالهاي بعدي زندگي را افزايش ميدهد. تحقيقات نشان ميدهد اين اسيب از سن ٧ سالگي قابل مشاهده است.

پدر و مادر از صحنه غذاي كودك بايد كاملا خارج شوند.

بد غذايي كودك اگر به دليل دندان در آوردن نباشد حتما اشتباه رفتاري پدر و مادر است.

برخي از كودكان عادت بد گاز گرفتن دارند و اين رفتار والدين آنها را آزرده مي كند. جلوگيري از ادامه اين رفتار در كودك بسيار مهم است زيرا اگر اين رفتار در اين دوران كنترل نشود بعدها كودك و خانواده او را با مشكلات جدي تري روبه رو خواهد ساخت. والدين براي مقابله با اين رفتار در كودك بايد نكاتي را رعايت كنند. :

ايجاد احساس گناه در کودک به شدت حرمت نفس کودک را کاهش میدهد

تو مرا پير کردي، من به خاطر تو اين زندگي جهنمي را تحمل مي کنم و...اينها همگي مواردي هستند که موجب ايجاد حس گناه در فرزندان مي شوند.

در بسياري از موارد طلاق، والدين به گونه اي رفتار مي کنند که فرزندان حس مي کنند اگر وجود نداشتند، شايد کار والدين به جدايي نمي کشيد. اينها احساس هاي خطرناکي هستند که سرزنش و انتقاد مداوم از خود و سرخوردگي را در پي دارند.

همه والدین دوست دارند فرزندان خلاق و خوش فکری پرورش دهند.پرورش خلاقیت کودکان در دنیای امروزی نقش مهمیدر آینده آن ها خواهد داشت، انسان های خلاق راه حل های جدید برای مشکلاتشان پیدا می کنند به همین دلیل شاد تر هستند و در زندگی موفق ترند. اما سوال این است که چگونه خلاقیت را پرورش دهیم؟

خلاقیت نیز مانند هوش انواع مختلفی دارد و هر یک از روشهای پرورش خلاقیت کودکان به تقویت یک یا چند بخش از خلاقیت کمک می کند.

بهترين فاصله بين دو كودك بين بيست تا حداكثر سي و پنج ماه است چون بيشتر كودكان از سه سالگي حسادت و رقابت را بيشتر دارند و روابط معمولا بدتر مي شود اما قبل از سه سالگی معمولا بعد از چهار ماه، اگر درست رفتار كنيم امدن كودك را قبول ميكند.

خشم ، همچون سرماخوردگی معمولی ، مشکلی است که بار دیگر روی می دهد. شاید ما از آن خوشمان نیاید ، اما نمی توانیم آن را نادیده بگیریم. ما شاید در باطنمان از آن آگاه باشیم ولی نتوانیم از بروز آن جلوگیری کنیم. خشم ، در زمان های متوالی و موقعیت های قابل پیش بینی طغیان می کند ، با وجود این ، همیشه ناگهانی و غیرمنتظره به نظر می رسد. اگرچه ممکن است زمان خشم طولانی نباشد ، اما خشم در آن لحظه ، همیشگی و فناناپذیر به نظر می آید.

صفات توهین آمیز ، همچون تیرهای سمی ، بایستی فقط برعلیه دشمنان به کار گرفته شوند، نه برعلیه بچه های کوچک! وقتی یکی می گوید :

《این چه صندلی زشتی است.》 اتفاقی برای آن صندلی نمی افتد.نه اهانتی به صندلی می شود و نه مایه ی شرمساری آن فراهم می آید.صندلی در همان حال خودش باقی می ماند گویی که آن صفت زشت به کار رفته درباره اش تاثیری به حال او ندارد.

در بیشتر خانه ها توفان هایی که بین والدین و کودکان صورت می گیرد توالی قابل پیش بینی و منظمی دارند. وقتی کودک کاری را اشتباه انجام می دهد و والدین واکنشی تند و توهین آمیز میکنند کودک نیز عکس العمل بدتری از خود نشان می دهد و همین طور مشاجره ی بینشان ادمه می یابد. به مثال زیر توجه کنید :

کودکان می توانند از اتفاقات ناگوار اما ناچیزی که روی می دهد،ارزشهای اصلی یاد بگیرند.