مقالات

کودکان درآن واحد هم از والدین متنفرند و هم آنها را دوست دارند.کودکان نسبت به پدرو مادر ، معلم ها و همه ی افرادی که در زمینه ای صاحب اختیار آنها هستند، دو گونه احساس دارند.والدین نمی توانند احساس دمدمی مزاجی کودکشان را به آسانی بپذیرند.

گفتگو با کودکان هنری خاص است که اصول و مفاهیم ویژه خودرا دارد.کودکان وقتی با کسی ارتباط برقرار میکنند،عمدتا آنچه را که واقعا در نظر دارند، بیان نمی کنند.پیامهای کودکان غالبا جنبه رمزی دارد که برای درک این پیامها بایستی این جنبه رمز را درک کرد و کشف رمز انجام داد.

گفتگوهایی که والدین با کودکان دارند اغلب باعث یاُس ونومیدی والدین میشوند ،زیرا هیچ نتیجه ای از این صحبتها حاصل نمیشود،

خشم ، همچون سرماخوردگی معمولی ، مشکلی است که بار دیگر روی می دهد. شاید ما از آن خوشمان نیاید ، اما نمی توانیم آن را نادیده بگیریم. ما شاید در باطنمان از آن آگاه باشیم ولی نتوانیم از بروز آن جلوگیری کنیم. خشم ، در زمان های متوالی و موقعیت های قابل پیش بینی طغیان می کند ، با وجود این ، همیشه ناگهانی و غیرمنتظره به نظر می رسد. اگرچه ممکن است زمان خشم طولانی نباشد ، اما خشم در آن لحظه ، همیشگی و فناناپذیر به نظر می آید.

صفات توهین آمیز ، همچون تیرهای سمی ، بایستی فقط برعلیه دشمنان به کار گرفته شوند، نه برعلیه بچه های کوچک! وقتی یکی می گوید :

《این چه صندلی زشتی است.》 اتفاقی برای آن صندلی نمی افتد.نه اهانتی به صندلی می شود و نه مایه ی شرمساری آن فراهم می آید.صندلی در همان حال خودش باقی می ماند گویی که آن صفت زشت به کار رفته درباره اش تاثیری به حال او ندارد.

بیشتر روان شناسان را باور بر این است که داشتن عزت نفس و محبوب بودن از عوامل بس مهم دلشادی و سازگاری در بچه ها شمرده می شود. کودک در مراحل نخست زندگانی، پیش از اینکه مفاهیم واژه ها و ترغیب و تنبیه را در یابد، شکل دهی رهیافتها در مورد ارزش خویش را آغاز می کند. او، به طور ذاتی، رفتار و کردارهای پدر و مادرش را ثبت و ضبط می کند. نکته ای که شایان اهمیت بسزایی می باشد، این است که والدین، رفتارها و مطالبی را که کودکشان ثبت و ضبط می کنند، مهم شمارند.آنچه در پی می آید، اساس و شالوده اعتماد به نفس در کودکان را در سالهای اولیه زندگی تشریح و توصیه می کند :