مقالات

تیک چیست؟

کوشانفر گفت: تیک اختلالی رفتاری به دلیل ناسازگاری شخصیتی، احساس بی‌کفایتی و ناامنی، خصومت، تحریک‌پذیری، لکنت زبان، ترس و دلواپسی است. تیک نوعی پرش ناگهانی یا انقباض غیرارادی عصبی عضلانی است که در هر قسمت از بدن می‌تواند به صورت مزمن یا زودگذر در کلام یا رفتار ظاهر شود.

تفاوت گذاشتن والدین بین فرزندان باعث ایجاد حس حقارت در یكی و حس خود بزرگ بینی در فرزند دیگر می‌شود كه می‌تواند سبب بروز حسادت شود.

به فرزند خود برچسب «خجالتی» نزنید. هیچ گاه در حضور دیگران در مورد کمرویی فرزندتان صحبت نکنید و هیچ وقت از خجالتی بودن به عنوان بهانه ای برای جدا از دیگران بودن کودک تان استفاده نکنید. بلکه سعی کنید بگویید «او برای احساس راحتی بیشتر به زمان احتیاج دارد» فکر نکنید که فرزندتان فردی خجالتی است و انتظارتان از او بیشتر است. گاهی سطح توقع شما رفتار کودک تان را تحت تاثیر قرار می دهد.

والدین همواره آرزوی داشتن فرزندانی باهوش دارند اما تحقیقات نشان می‌دهد تنبیه بدنی حتی از نوع خفیف باعث کاهش ضریب هوشی در کودکان می‌شود.

اگر قرار است دادنزنيم، دعوا نكنيم، اخم نكنيم، تهديد و تنبيه نكنيم پس چگونه به فرزندانمان بياموزيم كار تو اشتباه است؟

در حدود سه- چهار سالگی بچه‌ها نام خداوند را یاد می‌گیرند. اگر رفتار افراد خانواده جنبه مذهبی داشته باشند، کودک مذهب و رفتار مذهبی را می‌آموزد. کودک در ابتدا به دنبال قوی‌ترین فرد است. چون از نوزادی مادر نیازهایش را رفع نموده، می‌پندارد مادر محکم ترین تکیه‌گاه است؛ ولی به زودی می‌فهمد مادر از خیلی چیزها می‌ترسد.

1- شما الگوی خوبی نبودید:

شما باید الگوی خوبی در زمینه گوش کردن باشید. به او نشان دهید که شنونده خوبی هستید. مهم نیست او در چه سنی قرار دارد، باید ببیند که شما در گفت و گو با دیگران چگونه رفتار می کنید و چگونه به دیگران گوش می دهید.

در بسیاری از خانواده‌ها، وقت خواب دیوانه‌کننده است. کودکان و مادر دست به دست هم می‌دهند و جامعه ی کوچکی پدید می‌آورند که در آن، هر کدام دیگری را مأیوس می‌سازد. کودکان سعی می‌کنند تا آنجا که ممکن است بیدار بمانند، در حالی که مادر از آنها می‌خواهد هر چه زودتر بخوابند. مواقع خواب، زمان عمده ی ایرادگیری برای مادران و زمان بهانه‌گیری و طفره روی تاکتیکی برای کودکان می‌شود. 

بهتر است که مادر در خانه باشد و به محض ورود کودک به او خوش آمد بگوید. مادر به جای این که از او سوالاتی پیش پاافتاده نظیر: « مدرسه چه‌طور بود؟ » و « خوب، امروز چه کار کردید؟ » بکند، که معمولاً جواب‌های پیش پا افتاده‌ای همچون : «هیچ کار» دارند، می‌تواند عباراتی را بیان کند که حاکی از درک رنج ها و کوشش‌های کودک در مدرسه باشد:

« قیافه‌ات نشان می‌دهد که روز سختی داشتی.»
« شرط می‌بندم که نمی‌توانستی منتظر باشی تا مدرسه تعطیل شود.»
« از اینکه درخانه هستی خوشحال به نظر می‌رسی.»
وقتی مادر نمی‌تواند شخصاً در خانه باشد تا به هنگام بازگشت کودکش به او خوشامد بگوید، می‌تواند پیغامی برای او بگذارد و در آن بگوید که کجا رفته است. بعضی از والدین که فرزندشان به مدرسه می‌رود، از پیام‌های کتبی برای عمیق‌تر ساختن رابطه با فرزندشان استفاده می‌کنند. برای آنها، نشان دادن قدردانی و عشق و علاقه از طریق کتبی راحت‌تر است. بعضی از والدین پیغام خودشان را روی نوار ضبط می‌کنند. کودک می‌تواند بارها و بارها به صدای مادر خود گوش دهد. به هر حال، چنین پیام‌هایی، ارتباطی معنی‌دار بین والدین و کودک پدید می‌آورد.

برگرفته از کتاب «رابطه ی والد و فرزند» - دکتر هایم جینات

تمجید از دو بخش تشکیل می شود : گفتار ما و نتیجه گیریهای کودک. گفتار ما باید به طور واضح نشان بدهد که ما تلاش ، کار ، موفقیت ، یاری ، توجه و یا آفرینشهای او را ارج می نهیم. گفتار ما بایستی شبیه یک پرده نقاشی سحرآمیز باشد که کودک فقط بتواند تصویری مثبت از خودش بر روی آن بکشد. این مورد در نمونه های زیر نشان داده شده است :

تمجید مفید : « ممنونم که ماشین را شستی ، حالا باز هم نو بنظر می رسد.»
نتیجه گیری احتمالی کودک : « من کار خوبی انجام دادم . از کارم قدردانی کردند . »
تمجید غیر مفید : « تو یک فرشته ای . »
تمجید مفید : « از کارت تبریکی که به من دادی ، خوشم آمد . قشنگ و دوست داشتنی بود .»
نتیجه گیری احتمالی کودک : « من خوش سلیقه ام و می توانم به انتخابهایم اعتماد کنم . »
تمجید مفید : « شعرت حرف دلم را می گفت. »
نتیجه گیری احتمالی کودک : « خوشحالم که می توانم شعر بگویم . »
تمجید غیر مفید : « در حد سن خودت شاعر خوبی هستی . »
تمجید مفید : « قفسه کتابی که درست کردی قشنگ به نظر می آید .»
نتیجه گیری احتمالی کودک : « من فرد با لیاقت و شایسته ای هستم .»
تمجید غیر مفید : « تو چه نجار خوبی هستی . »
تمجید مفید : « نامه ات خیلی خوشحالم کرد . »
نتیجه گیری احتمالی کودک : « پس من می توانم سبب خوشحالی دیگران شوم . »
تمجید غیر مفید : « وقتی به نامه هایت توجه می کنم ، می بینم تو خارق العاده ای .»
تمجید مفید : « از اینکه امروز ظرفها را شستی خیلی ازت ممنونم . »
نتیجه گیری احتمالی کودک : « من مفید واقع می شوم . »
تمجید غیر مفید : « تو بهتر از پیشخدمت مان این کار را انجام دادی . »
تمجید مفید : « ازت متشکرم که به ام گفتی زیاد به ات پول داده ام ، من ارزش زیادی برای این عملت قایل هستم.»
نتیجه گیری احتمالی کودک : « خوشحالم که امین و درستکار بودم . »
تمجید غیر مفید : « تو چه بچه ی درستکاری هستی . »
تمجید مفید : « ایده هایی جدید از انشای تو کسب کردم . »
نتیجه گیری احتمالی : « من می توانم ایده هایی جدید از خودم ارایه بدهم . »
تمجید غیر مفید : « نسبت به پایه ات خوب می نویسی ، البته هنوز خیلی چیزها هست که باید یاد بگیری.»
این قبیل اظهارنظرهای توصیفی و نتیجه گیریهای مثبت کودک ، پایه های اساسی و حیاتی سلامت روانی کودک هستند. هرچه را که کودک در پاسخ به گفته های ما درباره ی خودشنتیجه گیری می کند، بعدها درسکوت پیش خودش بازگومی کند، اظهارنظرهای واقعی و مثبتی که کودک در درون خود تکرار می کند، تا حدزیادی ، تعیین کننده ی نظر خوب او نسبت به خودش ودنیای پیرامونش هستند.

برگرفته از کتاب «رابطه والد و فرزند» - دکتر هایم جینات