بلاگ

-شیر مادر تا چه سنی همه نیازهای تغذیه‌ای کودک را تامین می‌کند؟

غذای مناسب شیرخوار در 6 ماه نخست بارداری فقط شیرمادر (بدون نیاز به آب) است و در 6 ماهه دوم تولد 65 تا 70 درصد از نیاز شیرخوار از شیر مادر و 30 تا 50 درصد آن از تغذیه تكمیلی تامین می‌شود. همچنین 40 نیاز درصد شیرخوار در 11 ماهگی از تغذیه تكمیلی و 60 درصد از شیر مادر تامین می‌شود و این نسبت در 12 ماهگی به ترتیب 45 و 55 درصد است. بعد از شش ماهگی نیازهای غذایی شیر خوار به تنهایی با شیر مادر بر آورده نمی‌شود بنابراین علاوه بر شیر مادر، تغذیه کودک با غذاهای نیمه جامد هم باید آغاز شود.


-خیلی‌ها می‌گویند شروع غذای کمکی باید با سوپ باشد. همین طور است؟

بهتر است غذای کمکی با فرنی شروع شود و سپس با غذاهای مناسبی مثل حریره بادام و پوره سیب زمینی و سوپ ادامه می‌یابد. برای تنوع بخشی به غذای کودک باید هر چند روز یکبار مواد تشکیل دهنده سوپ را با موادی مثل جو، بلغور، گندم و رشته فرنگی تغییر داد. اضافه کردن یک قاشق مرباخوری کره به سوپ کودک هم باعث افزایش اشتهای او خواهد شد. در 9 ماهگی هم می‌توان حبوبات شامل عدس و ماش را که هضم آسان‌تری دارند به سوپ کودک اضافه کرد. آب میوه نیز باید از اواخر 10ماهگی در برنامه غذایی کودک قرار بگیرد.

-چطور ذایقه کودک را کنترل کنیم تا کودک تا پایان 2سالگی علاوه بر غذای کمکی شیر مادر هم بخورد؟

با شروع غذای کمکی باید دفعات تغذیه با شیر مادر را افزایش داد تا حتی المقدور از کاهش حجم شیر جلوگیری شود. تا یک سالگی کودک هم وعده‌های غذای کمکی باید پس از تغذیه با شیر مادر به او داده شود. از طرفی هر 3 تا 5 روز یکبار می‌توان ماده جدیدی را به غذای کودک اضافه کرد که این فاصله زمانی برای ارزیابی سازگاری غذا و اطمینان یافتن از عدم وجود آلرژی و حساسیت در کودک است. ضمن اینکه می‌توان کودک را به طور معقول برای غذا خوردن تشویق کرد ولی هرگز نباید به زور به او غذا داد.

-بچه‌هابا شروع غذای تکمیلی باید ویتامین هم بخورند؟

بله با شروع تغذیه تکمیلی علاوه بر قطره مولتی ویتامین باید روزانه 15 قطره از قطره آهن یا 5/1 میلی لیتر از شربت آهن به کودک داده شود. از زمان شروع غذای کمکی هم باید به کودک به میزان کافی (از روزی یک قاشق تا یک لیوان) آب جوشیده داد.

-کودک همیشه قبل از غذای کمکی باید شیر مادر بخورد؟

تا قبل از دو سالگی بله اما از سال دوم زندگی کودک ابتدا باید به او غذا بدهید و بعد او شیر مادر بخورد. البته غذا دادن به کودک باید از مقدار کم (یک قاشق مربا خوری) شروع شده و به تدریج بر مقدار و تنوع آن افزوده شود. در عین حال، در شروع تغذیه تکمیلی غذا باید رقیق و سپس به تدریج غلظت آن افزایش یابد. با افزایش تدریجی غلظت غذا شیرخوار کم کم خوردن غذای غلیظ و حتی جویدن را یاد می‌گیرد.

-در سال اول زندگی کودک از چه نوع مواد غذایی نباید استفاده شود؟

سفیده تخم مرغ، شیر گاو، انواع توت، گیلاس ، آلبالو، کیوی، خربزه و بادام زمینی به علت احتمال ایجاد حساسیت و اسفناج به علت وجود نیتریت از جمله مواد غذایی هستند که در سال اول نباید به کودک داد. گروه دوم مواد غذایی هستند که نیاز به جویدن بیشتری دارند ( مانند: آجیل ، کشمش ، ذرت و تکه‌های سفت سبزی‌های خام مانند هویج ). عسل غیر پاستوریزه، قهوه ، شکلات، چای پررنگ و نوشابه نیز مواد غذایی هستند که برای کودک خطرناکند. البته باید به خاطر داشت که یکی از اهداف مهم تغذیه تکمیلی ایجاد رفتار صحیح و مناسب در امر تغذیه کودک است و نه پر کردن شکم وی .

-وعده‌های غذای کمکی با توجه به سن شیر خوار تعیین می‌شود؟

دقیقا. وعده‌های غذای کمکی در سن 6 تا 7 ماهگی باید 3 تا 4 وعده در روز، 8 تا 9 ماهگی 4 تا 5 وعده در روز و از10 ماهگی به بعد 5 وعده در روز باشد و کودک از پایان 12 ماهگی باید به تدریج از غذای سفره خانواده تغذیه کند.

-بچه‌ها از چه سنی می‌توانند خودشان بدون کمک والدین غذا بخورند؟

معمولا بچه‌ها معمولا بین 9 تا 12 ماهگی می‌توانند از دو انگشت سبابه و شست خود برای برداشت قطعات کوچک غذا استفاده کنند. بنابراین توصیه می‌شود در این سن تکه‌های کوچک مواد غذایی در دسترس کودک قرار گیرد تا خودش غذا بخورد. به این ترتیب رغبت بیشتری به غذا خوردن نشان می‌دهد.

منبع: نی نی سایت

دوره رویش دندان کودک او را به یک کوچولوی کلافه و گاهی بد اخلاق تبدیل می کند و احتمالاً شما را نگران و مضطرب. در این دوران علائمی را مشاهده می کنید که مربوط به فرآیند دندان در آوردن نوزاد است. اما علائمی هم هستند که اطرافیان به اشتباه آنها را به دندان در آوردن نوزاد نسبت می دهند. بهتر است با این علائم آشنا شوید تا کمتر نگران بروز این علائم باشید.

فرآیند دندان درآوردن نوزاد
رویش دندان نوزادان از 6 ماهگی آغاز می شود و تا 3 سالگی ادامه می یابد. زمانی که کودکتان 3 ساله شد باید 20 دندان شیری داشته باشد. اولین دندان هایی که جوانه می زنند معمولاً دندان های جلو در ردیف پایین هستند و حدود 1 الی 2 ماه پس از آن دندان های جلوی ردیف بالا شروع به رویش می کنند. پس از آن دندان های آسیای کوچک و سپس دندان های آسیای بزرگ رشد می کنند.

اگر نوزادتان دیر تر از زمان ذکر شده دندان در آورد اما رشد استخوانی، پوستی ، و موهایش طبیعی بود جای نگرانی نیست. اما اگر فرزندتان در تولد یک سالگی اش هنوز دندانی نداشت، او را نزد پزشک ببرید. این دندان ها که معروف به دندان های شیری هستند، نیاز به مراقبت دارند زیرا تا 12 الی 13 سالگی دندان های کودک شما خواهند بود. به همین خاطر بخش مراقبت از دندان های نوزاد را حتماً مطالعه کنید. اولین دندان هایی که جوانه می زنند معمولاً دندان های جلو در ردیف پایین هستند

علائم دندان درآوردن نوزاد
علائم دندان در آوردن در نوزادان مختلف متفاوت است. در برخی از نوزادان بروز این علائم شدید و در برخی خفیف است. در اینجا به برخی از این علائم اشاره می کنیم:

* افزایش حجم بزاق دهان و آبریزش آن (این علامت ممکن است از2 ماه پیش از پیدایش اولین دندان آغاز شود)
* التهاب لثه
* خارش لثه
* احساس درد
* بی قراری و احساس ناراحتی
* مالیدن صورت
* مالیدن گوش
* بدخوابی
* امتناع از غذا خوردن
* تمایل به جویدن اشیاء
* تب
* اسهال

علائمی که باید جدی گرفته شوند!
بر اساس نظر متخصصان نه تب شدید و نه اسهال به دندان درآوردن نوزاد مربوط نیستند. زیرا این افراد معتقدند دندان درآوردن یک رویداد طبیعی است و نباید مشکلات حاد و شدیدی برای نوزاد ایجاد کند. در این دوران ممکن است مدفوع نوزاد کمی شل تر از حالت طبیعی باشد و یا کودک به تب خفیفی دچار شود، اما در هر دو این موارد باید مسأله را جدی گرفت و حتماً به پزشک مراجعه کرد. اگر کودکان به اسهال مبتلا شود ممکن است به خاطر جویدن و به دهان بردن اشیاء گوشخ و کنار خانه باشد و گرنه خود فرآیند دندان در آوردن باعث اسهال نخواهد شد. آبریزش دهان نیز ممکن است باعث تحریک پوست چانه، صورت، و یا سینه نوزادان شود. این علائم معمولاً خفیف هستند و به راحتی خوب می شوند، اما اگر چنین نشد و علائم شدید شدند بهتر است به پزشک مراجعه کنید.

نی‌نی‌بان جدیدترین و بهترین مطالب خود را در تلگرام و از طریق سه کانال «راهنمای بارداری»، «زندگی با کودک» و «سلامت زنان» در اختیار شما قرار می‌دهد.
منبع: سلام دکتر

دکتر پروین ناظمی، روانشناس - کارتون الفی اتکینز را به خاطر دارید؟ الفی اتکینر پسربچه‌ای‌ بود که با پدر کمی سربه هوا و دست و پا چلفتی‌اش در حومه شهر زندگی می‌کرد. در این داستان‌ها الفی با انواع و اقسام موقعیت‌های عادی و روزمره مواجه می‌شد و از تک‌تک رویدادهای عادی زندگی لذت می‌برد. گاهی هم داستان به قلمرو فانتزی نزدیک می‌شد و اینجا بود که شخصیت‌های خیالی و هیولاها وارد داستان می‌شدند.

کودک نوپا آینه را خیلی دوست دارد اما این نه به آن دلیل است که از آینه چیزی می‌فهمد و یا اصولا به انعکاس نور در آن توجهی دارد بلکه به طور غریزی از چهره خوشش می‌آید و آینه همان چیزی است که همواره حداقل یک چهره را به نمایش می‌گذارد و آن چیزی نیست جز چهره کودک.

حوریه باقری، کارشناس ارشد روانشناسی تربیتی- در نوشتار قبلی دربارۀ نقش مراقب در دلبستگی کودکان به طور مفصل صحبت کردیم. در این نوشتار می‌خواهیم شما را با انواع دلبستگی آشنا کنیم.

با وجود اینکه نوپایان و نوباوگان در محیط خانواده، اغلب به مادر خود دلبسته می‌شوند اما باطنِ روابط و کیفیت این پیوند عمیق عاطفی با مراقب (ممکن است مادر یا پدر باشد و یا هر شخص دیگر)، از کودکی به کودک دیگر متفاوت است. بگونه‌ای که کودکان، طیف رفتارهای متعددی را برای بروز دلبستگی از خود بروز می‌دهند.

بعضی از والدین تز مخصوص خودشان را در مورد تربیت فرزندشان دارند و متدهای عجیب و غریبی را روی فرزندشان پیاده می‌کنند. مثلا شما یک پسربچه 5ساله غیرقابل تحمل را می‌بینید که به عقیده پدرومادرش نباید به او سخت گرفت و معتقدند بچه باید تا هفت سالگی پادشاهی کند! یا بچه دو ساله را می‌بینید که به خاطر یک بهانه‌گیری ساده از طرف والدینش به شدت توبیخ می‌شود.

اگر کودک نوپایتان فعالیت زیادی دارد و نمی دانید که چطور می توان او را سرگرم کرد به این گزارش و نکاتی که در آن مطرح می شود دقت کنید.

همه پدرومادرها عاشق فرزندان‌شان هستند. آنها در محبت کردن و نوازش کودک‌شان کوتاهی نمی‌کنند و بیشتر به خاطر دل خودشان است که به بوسیدن و در آغوش گرفتن فرزندشان از نوزادی علاقه‌مندند. اما این نوازش‌ها، بوسه‌ها و محبت‌ها چه تاثیری در رشد و پرورش کودک دارند؟ از دکتر مهراندخت پورشایگان در مورد این تاثیرات می‌پرسیم و او هم توضیحاتی می‌دهد که می‌توانید در قالب سوال و جواب بخوانید؛

خیلی از والدین شکایت دارند از اینکه بچه به حرف‌شان گوش نمی‌دهد، به کارهایی که از او می‌خواهند عمل نمی‌کند و در یک کلام بچه حرف گوش‌کنی نیست. اما بچه حرف‌گوش کن، چطور بچه‌ای است؟ اصلا چه باید کرد تا بچه طوری تربیت شود که مطابق میل والدین رفتار کند و آیا اصلا داشتن فرزندی که بدون چون و چرا مطیع اوامر والدین باشد، امر ایده‌آلی است؟